असुरनाश - (भाग ५)

 

असुरनाश – भाग ५

संजीवन कॉलेजच टेरेस...

नितारा चिठ्ठी घेउन पळत कॉलेजच्या टेरेसवर येते आणि चिठ्ठी वाचू लागते.

“खबरदार... तुझ्या आयुष्यातली घटना कुणाला सांगितलीस तर परिणाम चांगले होणार नाहीत मी कोण आहे आणि माझा तुझ्याशी काय संबंध आहे हे तुला जेव्हा माझ्या मनात येईल तेव्हाच कळेल त्या आधी नाही. लवकर तुला आणखी एक धक्का बसणार आहे  त्यासाठी तयार रहा” अननोन व्यक्ती.

चिठ्ठी वाचुन नितारा अजुनच हादरते आणि विचार करु लागते.

“आता आणखी काय वाढवून ठेवलय लाईफ मध्ये काय चालु आहे हे बोलु का विक्रम दादाला पण काही घडल तर काय करु.” नितारा हातात चिठ्ठी घेउन विचार करत असते.

तोच तीला शोधत शोधत रुपल टेरेस वर येते आणि निताराला काळजीने विचारते.

“तारा. काय ग अशी निघुन का आलीस सगळ ठीक आहे न तुझ्या बद्दल दादा विचारत होता.“ रुपल काळजीने विचारते.

तोच भानावर येत नितारा विचारते.

“अं, तु त्याला काही सांगितल नाहीस न?“ भानावर येत नितारा विचारते.

“ नाही, पुर्ण सांगितल नाहीये फक्त तुला काही तरी बोलायच आहे एवढच सांगितल आहे. पण तु अस का विचारलस आपल तर ठरल होत न दादाशी बोलायच म्हणून.“ रुपल विचारते.

“हो, पण आता माझा विचार बदलला आहे आणि याच कारण मला प्लीज विचारु नकोस.” भीतीच्या स्वरात नितारा म्हणते.

आणि तिथुन निघुन जाते.

काही वेळा नंतर...

सगळे जण कॉलेजच्या कँटीनला भेटतात आणि निताराचा बर्थडे सेलीब्रेट करतात. पिझ्झा, बर्गर, कोलड्रींक मागवण्यात आलेल होत. निताराच्या मनात नसताना ही ती सुद्धा सगळ्यांमध्ये सहभागी झाली होती आणि अशातच त्याची देखील पुर्ण तीच्यावर नजर होती.

वेळ संध्याकाळची...

निताराचा पुर्ण दिवस काळजीतच गेलेला असतो आणि ती तसच कॉलेज संपवुन घरी जायला निघते. ती आपल्याच विचारात असते आणि अशातच तीला त्या मुली बद्दल आठवत.

आठवणीत...

“प्लीज मला हे करायला भाग नको पाडुस मी नाही करु शकणार हे प्लीज अस नको वागुस माझ्याशी. नको... नको... मी हे नाही पिणार सोड सोड मला.” ती अननोन मुलगी

“घे, पी.. हे तुला प्यावच लागेल रेश्मा. पी सगळ पी.” एक सिनीअर मुलगी

नितारा लगेच भानावर येते आणि विचार करु लागते.

“काय करु मी दादाला सांगु का या बद्दल तसही मी एकटीनेच पाहील होत ते काय माहीत दादाला काही लींक मिळेल यातुन. नाही नको मला माझेच टेंन्शन्स काही कमी आहेत का ह्या गोष्टी बोलले तर अजुन काही तरी होइल त्यापेक्षा शांत बसलेल बर. पण मग रेश्माच काय माझ्या मुळे एका निश्पाप मुलीचा जीव जाइल का छे डोक्याचा नुसता भुंगा झालाय इथे आधिच माझे प्रश्न सुटत नाहीयेत त्यात आणखी एक भर. पण बोलल तर पाहीजेच ना काय माहीत अजुन तिच्या बाबतीत काय होत असेल करतेच फोन.” नितारा विचारातच असते.

काही क्षणा नंतर...

नितारा एकदा सगळीकडे आपली नजर फिरउन कुणी आहे का बघते आणि विक्रमला कॉल लावते.

देशभक्तीपर गीताची कॉलरट्युन वाजते.... आणि विक्रम कॉल उचलतो.

“हॅलो, बोल नितारा कशी आहेस काही बोलायच होत का?” आपल काम करता करता विक्रमने विचारल.

“हो, दादा पण फक्त तुझ्याशीच  तीथे अजुन कोणी नको.” चालता चालता नितारा बोलु लागली.

“ठीक आहे, मग कुठे भेटायच तु सांग मी येतो आणि काळजी करु नकोस मी आहे तुझ्या बरोबर घाबरु नकोस.” विक्रमने तीला समजावल.

“ठीक आहे दादा, तु कॉलेज समोर जे कॅफे आहे न तीथ ये आपण तीथे भेटुत.” नितारा सांगते

“ठीक आहे माझ त्याच दिशेला काम आहे मी लगेच निघतो तु सावध रहा मी येतोच.” विक्रम बोलतो

आणि दोघ ही आपापले फोन ठेवतात. लगेच विक्रम कॅफेकडे जायला निघतो तसेच नितारा ही कॅफेत जाते.

काही वेळा नंतर....

नितारा कॅफेत पोहोचते आणि विक्रमची वाट बघत बसते. तोच विक्रम सिवील ड्रेसमध्ये येतो.

विक्रम कॅफेच्या दारात उभ राहुन कॅफेवरुन एक नजर फिरवतो तोच त्याला नितारा दिसते आणि तो त्या टेबलकडे वळतो.

“हाय, नितारा कशी आहेस.” समोरच्या खुर्चीवर बसत विक्रम विचारतो.

क्रमशः

काय, निताराने बोलायच ठरवलय मग आता पुढे काय होणार बघुत पुढील भागात.