असुरनाश (भाग ४)

 

असुरनाश – भाग ४

 

संजीवन कॉलेज...

वेळ सकाळी ९ वाजताची...

 

कॉलेजच पार्कींग एव्हाना मुलां मुलींनी गच्च भरुन गेल होत. नितारा मात्र त्या गरदीत कुठेतरी हरवली होती खर तर कशातच तीच लक्ष लागत नव्हत ती अजुनही विचारमग्नच होती. तोच तीच्या मित्र मैत्रीणीं मधुन एकानी दोघींना एक न्युज दिली.

 

“रुपल, तुला कळाल का? आपल्या कॉलेज मधुन एक मुलगी गायब झाली आहे आणि तुझा भाउच याचा तपास करत आहे.” रजतने पळत येउन सांगितल

 

“काय, भाई ईकडे कॉलेजमध्ये आलाय मला काहीच बोलला नाही आहे कुठे तो.” आश्चर्याने रुपलने विचारल.

 

“आपल्या कॉलेज कॅम्पस मध्ये आलाय सगळ्यांचीच विचारपुस सुरुए.” रजतने सांगितल.

 

आणि लगेच तीघही कॅम्पस कडे निघुन जातात.

 

काही वेळा नंतर....

 

संजीवन कॉलेज कॅम्पस...

 

आज कॉलेज कॅम्पस मुलां मुलींनी भरलेल होत ते फक्त इन्सपेक्टर विक्रममुळे कारण कॉलेजला आज चौकशीसाठी रुपलचा भाउ विक्रम आला होता. आणि रुपलने आपल्या भावा बद्दल आधीच खुप काही सांगितलेल होत म्हणूनच सगळे त्याला बघायला जमले होते.

 

आणि तो होताही तसाच. बाणेदार रुबाबदार एकदम डॅशिंग उंचपुरा पाहताक्षणी कुणाला ही आवडेल असाच आणि म्हणूनच त्याला पहायला सगळे जमले होते. तो कॉलेजच्या सगळ्या मुलां मुलींमधे उभा होता आणि तोच त्याने सगळ्यांची चौकशी सुरु केली.

 

“हाय, मी इन्सपेक्टर विक्रम रुपलचा मोठा भाउ मी इथे एका चौकशीसाठी आलो आहे तुमच्याच कॉलेजमधील एक मुलगी कॉलेजमधुन गायब झाली आहे मी त्यासाठीच इथे आलो आहे आणि मला आशा आहे तुम्ही मला यात मदत कराल हा तीचा फोटो.” फोटो दाखवत विक्रमने सांगितल.

 

तस सगळे निरखुन फोटो पाहु लागले.

 

काही क्षणा नंतर...

 

“कुणाला माहीत आहे का ही मुलगी (थोडस थांबून). हे बघा एका मुलीच्या आयुष्याचा प्रश्न आहे हा म्हणून नीट लक्ष देउन बघा आणि कुणाला माहीत असेल तर सांगा घाबरु नका.” पुन्हा एकदा विक्रमनी विचारल

 

तस सगळे एकमेकांकडे बघु लागले. तोच निताराने समोर येउन विक्रमला विचारल.

 

“दादा एकदा फोटो दाखवतोस का? (हातात फोटो घेउन आठवायचा प्रयत्न करत). ह्या मुलीला मी कुठेतरी बघीतल आहे पण कुठे ते नेमक आठवत नाहीये.” आठवायचा प्रयत्न करत नितारा म्हणाली.

 

“तु नितारा आहेस न रुपलची मैत्रीण? परत एकदा आठवुन बघ हीला कुठ बघीतल आहेस मला खुप मदत होइल तुझी.” विक्रमने समजावत सांगितल

 

सगळेच आपापसात बोलत होते नितारा ही आठवायचा प्रयत्न करत होती तोच कोणीतरी तीच्या हातात एक चिठ्ठी दिली आणि तीथुन गायब झाला. तोच त्या चिठ्ठीचा स्पर्ष होताच नितारा परत घाबरली आणि कुणाला ही न सांगता तिथुन निघुन गेली विक्रम मात्र तीला आवाज देत राहीला.

 

काही वेळा नंतर...

 

“रुपल, अशी काय तुझी मैत्रीण मी तीला एवढा आवाज देत होतो साध थांबता आल नाही तीला? तीला कॉमन्सेस नावाचा काही प्रकार आहे की नाही वेडे आहोत का आम्ही लोक इथे थांबून वाट बघत बसायला.” विक्रम रुपलवर चिडत म्हणाला.

 

“अरे दादा धीर धर जरा, सिच्युएशन काय आहे ते तर समजुन घे. नक्कीच काही तरी घडल असणार त्या शिवाय नितारा अशी वागणार नाही हे बघ मी तुला जास्त काही सांगू शकत नाही पण खर तर ती स्वतःच एका संकटात सापडली आहे आणि तीला तुझी त्यासाठी अनऑफिशली भेट घ्यायची आहे म्हणजे पोलीस ऑफिसर म्हणून नाही तर माझा भाउ म्हणून ऍक्चुली तीला भीती वाटतीये ती तुला भेटली तर घरच्यांना तीची काळजी वाटेल अस. इनफॅक्ट मी स्वतःच तुला हे आज सांगणार होते त्या आधीच तु इथे आलास.” रुपल समजावत म्हणाली.

 

“अरे, पण तीच्या वडीलांना मी तुझा भाउ आहे आणि मी एक पोलीस ऑफिसर आहे हे आधीच माहीत आहे ना मग लपवुन काय होणार आहे.” विक्रमने विचारल

 

“दादा प्रश्न माहीत असण्याचा नाहीये निताराच्या आई बाबांना तु एक ऑफिसर आहेस हे माहीत आहे. आणि ही गोष्ट तीला ही माहीत आहे फक्त जे काही तीच्या लाईफ मध्ये सुरु आहे ते तीला घरच्यांना सांगायच नाहीये इतकच. आता तुला सांगायच म्हणजे तीला हेडक्वारर्टरला याव लागणार म्हणजे सगळच घरी कळणार आणि हेच तीला होउ द्यायच नाहीये म्हणून तीला तुला बाहेर भेटायची ईच्छा ही होती.” रुपलने सांगितल.

 

“हं, असय का ठीक आहे भेटव तीला मला मी भेटेन तीला आज काय तुमच ते सेलिब्रेशन आहे न करा व्यवस्थित मग आपण या विषयावर बोलुत चल मी येतो बाय.” भेटण्याच मान्य करुन विक्रम निघुन जातो.

 

आणि इकडे रुपल निताराला शोधु लागते..

 

क्रमशः...

 

काय लिहील असेल त्या चिठ्ठीत आणि नितारा कुठे गेली बघुत पुढील भागात.

असुरनाश (भाग ३)

 

असुरनाश – भाग ३

 

“बाळ, काय झाल एकदम बरी आहेस ना. उठ उठ,” गायत्री नितारा जवळ आली आणि निताराला उठवल.

 

“काही नाही आई मी ठीक आहे.” भित भितच नितारा म्हणाली.

 

आणि तीथुन निघुन गेली....

 

त्यादिवशी निताराच कशातच लक्ष लागत नाही ती लेटरच्याच विचारात असते.

 

काही वेळा नंतर...

 

निताराच्या खोलीत...

 

“काय करु ? सांगुन टाकू का आईला पण सांगणार काय मला माहीत ही नाहीये ती व्यक्ती कोण आहे. कस बोलु आज वाढदिवस सगळ्यांनी कीती तयारी केलीये आणि....” नितारा आपल्याच खोलीत फे-या मारत विचार करत असते.

 

तोच फोन वाजतो...

 

ट्रिंग... ट्रिंग...

 

लगेच नितारा फोन उचलते...

 

“हॅलो, कोण बोलतय.” नितारा फोन उचलुन विचारते.

 

“जानु... ओळखल नाहीस का मला (कुत्सीतपणे हसत). किती गोड आवाज आहे ग तुझा ए तुला माहीत आहे का तु न जितकी गोड बोलतेस न तीतकीच गोड दिसतेही बरं का. तुझी प्रत्येक गोष्ट गोडच आहे ग जानु.” अननोन व्यक्ती

 

“कोण आहेस तु का मला त्रास देत आहेस एवढा.” नितारा घाबरुन विचारते.

 

ती खुप घाबरलेली असते आणि तो मात्र कुत्सीतपणे हसत असतो. पण ही व्यक्ती असते तरी कोण काय असतो त्याचा उद्देश्य आणि त्याला एवढ कस माहीत असत तीच्या बद्दल.

 

दरदरुन घामातल्या अवस्थेत नितारा सुन्न होउन विचारमग्न असते एव्हाना त्याने ही आपला फोन ठेवलेला असतो. ती इतकी घाबरलेली असते की तीच्या समोर कोण उभ आहे कोण आवाज देत आहे याची कसलीच शुद्ध नसते. आणि त्याच अवस्थेत असताना तीला रुपल आवाज देते आणि ती भानावर येते.

 

“नितारा, ए अग बरी आहेस ना तारा ऐकतेस न. अग भानावर ये.” निताराला भानावर आणत रुपल म्हणाली.

 

तस नितारा आवाज ऐकताच भानावर आली आणि ढसा ढसा रडायलाच लागली तीला आपण काय बोलाव हेच समजत नाही तीची भीतीने अगदी गाळण उडालेली असते दरदरुन फुटलेला घाम घामाने ओलाचिंब झालेला चेहरा नितारा खुपच वेगळी दिसत होती तीचा तो अवतार बघुन रुपल ही खुपच घाबरलेली होती. आणि त्याच अवस्थेत तीने निताराला विचारल.

 

“तारा, काय ग काल पासुन बघतोय आम्ही सगळे तुला. काय झालय तुला अं या आधी तु कधी अस वागली नाहीयेस कुणी बोलल आहे का तुला काही अस मनात ठेवुन काहीच होणार नाहीये तारा प्लीज सांग जे असेल ते सांग आपण मिळून सॉल्व करुत सगळ.” रुपल तीला समजावत म्हणाली.

 

“रुपल, सांगते सगळ सांगते पण त्या आधी तुझ्या भावाची भेट घडवुन देतेस का प्लीज तो एक पोलीत ऑफिसर आहे ना मला जरा त्याच्याशीच बोलायच आहे आणि ईथे नको आपण दुसरीकडे कुठे तरी भेटुत चालेका.” आपले डोळे पुसत नितारा म्हणते

 

“अग त्यात काय चालेल की, आणि दुसरीकडे कशाला आपण डायरेक्ट हेडक्वार्टरला जाउत ना तीथेच भेटुत त्याला बोल तुला कधी भेटायच आहे.” रुपल विचारते

“नाही नको, हेडक्वार्टरला नको आपण दुसरी कडे भेटुत तुला माहीत आहे न डॅड बीझनेसमन आहेत मी हेडक्वार्टरला गेले तर लगेच समजेल सर्वांना आणि डॅडना ही काळजी वाटेल म्हणून.” नितारा म्हणाली

 

"ठीक आहे चालेल. बर कॉलेजमध्ये भेटणार आहेस न आज खुप स्पेशल डे आहे बर का आज त्यामुळे कुठले बहाने चालणार नाहीये आज.” रुपल म्हणाली.

 

“हो बाई, स्पेशल डे कसा विसरेन मी येणार आहे कॉलेजला आणि तसही हे सगळ मात्र विसरायला हवच न नाही तर एकसारख आई डॅड मला विचारत राहतील आणि सध्यातरी याची काहीच उत्तर नाहीये माझ्याजवळ. फक्त कुणाला हे सांगु नकोस हं प्लीज.” नितारा म्हणते.

 

आणि दोघी स्माईल करुन खोली बाहेर येतात. तोच समोर निताराचे वडील राघव येतात. आणि विचारतात.

 

“सगळ ओके चॅम्प ,” राघव काळजीने विचारतात.

 

“यस, डॅड बिलकुल बर मी कॉलेजला निघते हं. मला यायला थोडा उशीर होईल तुम्ही काळजी करु नका.” नितारा समजावत सांगते.

 

आणि दोघी कॉलेजसाठी बाहेर पडतात. पण निताराच मात्र लक्ष नसत. तीला सतत भीती वाटत असते. आणि म्हणून तीच्या मनात एकच विचार घोळत असतो. “कोण आहे ती व्यक्ती आपल्यावर पाळत ठेवणारी.” आणि ती त्या विचारात पुन्हा एकदा मग्न होउन जाते.

 

काही वेळा नंतर....

 

त्या दोघी कॉलेजला पोहोचतात. रुपल तीला भानावर आणते आणि ती भानावर येत विचारते.

 

“अं आल कॉलेज?” भानावर येत नितारा विचारते.

 

क्रमशः...

तर... निताराच्या आयुष्यात कुणी तरी अननोन व्यक्तीची एंट्री झाली आहे. कोण आहे ती व्यक्ती काय आहे तीचा संबंध आणि नितारा त्याचा कसा शोध घेईल पाहुत पुढील भागात.

 

असुरनाश (भग २)

 

असुरनाश – भाग २

 

“आई, एक मुलगी असण स्त्री असण गुन्हा असतो का ग ? मान्य आहे मी रात्री पर्यंत घरा बाहेर राहाते पार्टीज करते पण मी कधी ही आपली मर्यादा ओलांडली नाही कधीच तुम्ही दिलेले संस्कार सोडुन वागले नाही मग त्या बाहेरच्या लोकांना अधिकार दिला कोणी माझ्या आयुष्याशी खेळण्याचा ?” रडत रडत नितारा म्हणाली

 

“बेटा, काय झाल आहे एकदा निट समजेल अस सांगणार आहेस का? जिवाला घोर लाउ नकोस बाई आमच्या.” काळजीने गायत्री विचारते.

 

“जाउदे आई आज वाढदिवस आहे माझा तुम्ही इतक छान सगळ अरेंज केल आहे आज फक्त एन्जॉयमेंट माझ्या बाकीच्या सगळ्या गोष्टी नंतर (आपले डोळे पुसत) चला इतका मोठा घाट घातला आहेत तुम्ही बर्थडे साजरा करायचा नाही का” चेह-यावर हसु आणूत आपले पाणावलेले डोळे पुसत नितारा म्हणाली

 

“तरी पण बेटा, काय झाल आहे हे बघ वाढदिवस प्रत्येक वर्षी येतो पण तुच जर आनंदी नसशील तुच जर खुश नसशील तर काय अर्थ आहे या सगळ्या सेलीब्रेशनचा सांग बर.” चेह-यावरुन हात फिरवत गायत्रीने विचारल.

 

नितारा मनात विचार करु लागली.

 

काही क्षणा नंतर...

 

“आई अस काही नाही आहे ग तु काळजी करु नकोस माझी मी ठीक आहे त्याच काय आहे न जरा कॉलेजच टेंन्शन होत म्हणून काळजीत होते बस पण आता ओके आहे मी हं. चला केक कापुत आता.” आईच्या हातावर हात ठेवत नितारा म्हणाली.

 

“पक्क न, खरच काळजी करण्यासारख नाहीये ना?” गायत्रीने काळजीने विचारल.

 

“हो, आई खरच काळजीच कारण नाहीये चला आता केक कट करुत.”  एक स्माईल करत नितारा म्हणाली.

तोच सगळे आनंदाने निताराचा वाढदिवस साजरा करु लागले.

 

दुस-या दिवशी सकाळी...

कल्पतरु हाउसिंग सोसायटी...

वेळ सकाळी ७ वाजताची....

 

“नितु बेटा उठ सकाळ झाली आहे आज वाढदिवस अस उशीरा पर्यंत झोपण बर नाही कॉलेज मध्ये सगळे एन्जॉय करणार असाल न चला उठा लवकर.” आवरता आवरता गायत्रीने निताराला आवाज दिला.

 

आणि तीचा आवाज ऐकताच नितारा जागी झाली. व आपल आवरायला गेली.

 

काही वेळा नंतर....

 

“बेटा, आवरल का तुझ काय करत आहेस लवकर ये खाली तुला कुणी तरी बुके पाठवला आहे बघ.” नाश्त्याची तयारी करता करता गायत्रीने परत एकदा आवाज दिला.

 

तस गायत्रीचा आवाज ऐकुन नितारा आपल्या रुम मधुन खाली उतरत आली. आणि मनाशीच म्हणाली.

 

“निरजनी बुके पाठवला आहे वाटत आज काल विष केल नाही आणि आज बुके पाठवला वा. घरी येता येत नव्हत का याल कॉलेज मध्ये बघते.” जिन्यावरुन पळत येत नितारा म्हणाली.

 

आणि दरवाज्या कडे गेली...

 

“बुके, देताय ना.” बुकेवाल्याकडे बघत नितारा म्हणाली

 

“मॅडम नितारा,” बुकेवाला म्हणाला

 

“अहो, मीच आहे नितारा आणि तुम्ही तीलाच विचारत आहात आता देताय का अजुन कुणाची वाट पहायची आहे.” नितारा जरा तिरकस शब्दात म्हणाली.

 

खर तर तीला वाटल तीला निरजने बुके पाठवला आहे म्हणून ती खुप एक्साइटेड होती. पण जेव्हा बुके मधील लेटर बघीतल तीच्या पाया खालची जमीनच सरकली.

 

तीच बोलण ऐकताच बुकेवाल्याने लगेच बुके दिला व तीथुन निघुन गेला. नितारा बुके घेते आणि बघते तर त्यात एक लेटर असत ती लेटर काढते आणि वाचु लागते.

 

“आयलवयु जानु,

वाढदिवसाच्या तुला खुप खुप सुभेच्छा. तु मला विसरली असशील पण मी अजुनही तीथेच अडकलो आहे काय करणार प्रेम केल आहे ना तुझ्यावर मग आता तुला माझी सारखी आठवण तर करुन द्यावीच लागेल नाही का. बर काल रात्री तुम्ही आधीच केक कट केला होता म्हणे कसा होता ग केक आवडला न तुला.

लक्षात ठेव माझी प्रत्येक क्षणी तुझ्यावर नजर आहे आता गेम परत स्टार्ट लेवल सेकंड इज बिगीन... येतोय मी ...

तुझाच आणि फक्त तुझाच

×××”

 

ते लाटर वाचताच नितारा जमीनी वर कोसळली हे सगळ काय सुरु आहे हेच तीला समजत नाही

आणि तसच ती विचार करत बसते.

 

“ही कोण व्यक्ती आहे जीला माझ्या बद्दल इतक सगळ माहीत आहे काय सुरु काय आहे हे.” नितारा आपल्याच विचारात असते

 

आणि तोच गायत्रीच तिच्याकडे लक्ष जात.

 

क्रमशः...

 

काय? निताराला कुणी तरी त्रास देत आहे पण कोण पाहुत पुढील भागात.

असुरनाश (भाग १)

 

असुरनाश – भाग १

“ही कथा पुर्णतः काल्पनिक आहे हीचा कुठल्याही जीवीत अथवा मृत व्यक्तीशी कसला ही संबंध नाही तरी तो संबंध आलाच तर तो एक निव्वळ योगायोग समजावा.”

 

खर तर प्रत्येक स्त्री मध्ये दुर्गाचे रुप असते फरक एवढाच असतो कुणाला त्याची जाण असते तर कुणाल त्याची जाणीव करुन द्यावी लागते.

 

या देवी सर्व भुतेशु शक्ती रुपेण संस्थिता

नमःस्तसै नमःस्तसै नमःस्तसै नमो नमः

 

वेळ सकाळी ७ वाजताची...

कल्पतरु हाउसिंग सोसायटी...

निताराचा फ्लॅट...

 

आपल जॉगिंग संपवून नितारा आपल्या फ्लॅटवर आली. आणि शुज काढत तीने तिच्या घरी काम करणारी राधा ताईंना आवाज दिला.

 

“राधा ताई माझा चहा रेडी आहे का आज ऑफिसला खुप काम आहे सो मला लौकर निघाव लागेल.” शुज काढत नितारा म्हणाली.

 

राधा ताई किचन मध्ये आवरत होत्या तोच आवाज ऐकुन बाहेर हॉलमध्ये आल्या.

 

“ताई आवाज दिलात? थोड थांबा हं आज तुमच्या आवडीचे पराठे करत आहे. तुम्हाला आवडतात तसे.” आवरता आवरताच राधा ताई बाहेर आल्या आणि म्हणाल्या.

 

“ओ, वॉव.. ताई तुम्ही नेहमीच माझी काळजी करत आल्या आहेत हं. थँक्यु सो मच पण थोड लौकर प्लीज.” परत आवरता आवरता नितारा म्हणाली.

 

आणि आपल्या रुम मध्ये आपल आवरायला निघुन गेली. इकडे राधा ताई देखील परत किचन मध्ये निघुन गेल्या.

काही वेळा नंतर....

 

“राधा ताई, झाल का ऑलरेडी खुप लेट झालाय आज खुप महत्वाच्या विषयावर मिटींग आहे माझी वेळेवर पोहोचले नाही ना तर मी आहे आणि माझे बॉस आहेत.” आपल आवरुन नितारा डायनिंग हॉल कडे येउन म्हणाली.

 

“हो, हो, ताई आले मी हे घ्या मी तर तयारच होते. आणि हा तुमचा डबा.” पराठ्यांची डीश हातात घेत राधा ताई आल्या आणि म्हणाल्या.

 

लगेच निताराने हातात डीश घेतली व दोघी नाश्ता करु लागल्या.

 

काही वेळा नंतर....

 

दोघींनी नाश्ता केला आणि नितारा लगेच ऑफिसच्या दिशेने रवाना झाली...

 

पण नेमक नितारा ही कोण होती ? काय होत तीच बॅग्रांउंड ? हे जाणून घेण्यासाठी आपल्याला थोड भूतकाळात डोकवाव लागेल.

 

नितारा. निताराच आयुष्य तस संघर्षमयच होत पण तरी सुध्दा ती एक डॅशिंग निडर मुलगी होती. आई वडिलांची एकुलती एक लाडाकोडात वाढलेली मुलगी. आणि ख-याला खर आणि खोट्याला खोट म्हणणारी मुलगी आई वडिलांची लाडकी जरी असली तरी तीला इतर मुलां मुलीं सारख कुठल ही व्यसन नव्हत बाहेर रहायची पार्टी करायची पण कधी वहात नाही गेली.

 

निताराचे वडील एक बिझनेसमन होते तर आई केटरर्स होती. तीच्या आयुष्यात सगळ छान चालु होत. पण म्हणतात न. “नजर देखील त्यालाच लागते जिथे सगळ काही छान असत.” अगदी तसच निताराच्या बाबतीत देखील घडल. सगळ काही छान सुरु असताना तिच्या कुटुंबाला कुणाची तरी नजर लागली आणि एका क्षणात होत्याच नव्हत झाल.

 

वेळ रात्रीची १२ वाजताची...

कल्पतरु हाउसिंग सोसायटी...

निताराच्या फ्लॅट मध्ये....

आज निताराचा वाढदिवस म्हणून गायत्री आणि राघवनी निताराला १२ वाजताच विष करायच ठरउन तीच्या सरप्राइजची सगळी तयारी केली. तीच्या आवडीचा केक आणून ठेवला ती लौकर झोपायला जाताच त्यांनी लगेच तीच्या जवळच्या मित्र मैत्रीणींना बोलाउन घेतल. अगदी छान सगळी तयारी करुन सगळे १२ वाजता बरोबर तिच्या रुम मध्ये तीला विष करायला जमा झाले.

खोलीचे लाईट त्यावेळेस बंदच होते रुममध्ये अंधार होता आणि निताराला झोप लागली होती. तोच हळूच राघवनी दरवाजा उघडला आणि सगळे एकदम खोलीत शिरले व एकसुरात सगळ्यांनी तीला विष केल.

 

“हॅपि बर्थ डे नितारा. बार बार दिन ये आए बार बार दिल ये गाए तुम जिओ हजारो साल ये मेरी है आरजु हॅपि बर्थ डे टु यु  हॅपि बर्थ डे टु यु  हॅपि बर्थ डे टु नितारा हॅपि बर्थ डे टु यु.” एक सुरात सगळे गीत गाउन निताराला बर्थ डे विष करतात.

 

ते ऐकताच निताराला जाग येते. ती सगळ्यांकडे स्तब्ध होउन बघतच राहाते. ह्या सरप्राइज वर आपण सगळ्यांना काय बोलाव हेच एक क्षण तीला समजत नाही. त्या वेळी चांगल्या वाईट सगळ्या गोष्टी एका क्षणात तीला आठवुन जातात. आणि ती ते आठवून अचानक रडु लागते. ते बघुन सगळेजण तीच्या कडे बघु लागतात.

 

काही वेळा नंतर....

 

ते बघुन निताराची आई गायत्री निताराला विचारते.

 

“बेटा काय झाल अचानक आज तुझा वाढदिवस आणि तु रडत आहेस? काय झाल सगळ ठीक आहे ना.” काळजीने गायत्री विचारते.

 

आणि लगेच नितारा सांगु लागते.

 

क्रमशः...

 

ही कथा एक स्त्री प्रधान कथा आहे आता बघुत या कथेत पुढे काय होत.